Dyskusja.

Informacje jakie warto przeczytać w mediach oraz artykuły przygotowane dla uczetników Kongresu.

Społeczni opiekunowie zabytków – podstawa prawna

dodano: 26-04-2015 komentarze (4)

Społeczni opiekunowie zabytków działają na podstawie Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 17.09.2003 r. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.)

 

Art. 102.

  1. Społeczni opiekunowie zabytków podejmują działania związane z zachowaniem wartości zabytków i utrzymaniem ich w jak najlepszym stanie oraz upowszechniają wiedzę o zabytkach.
  2. Społeczny opiekun zabytków współdziała z wojewódzkim konserwatorem zabytków i starostą w sprawach ochrony zabytków i opieki nad tymi zabytkami.
  3. Społecznym opiekunem zabytków może być osoba, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych, nie była karana za przestępstwa popełnione umyślnie oraz posiada wiedzę w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.
  4. Zadania społecznego opiekuna zabytków może wykonywać również osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

Art. 103.

  1. Społecznego opiekuna zabytków ustanawia, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, starosta właściwy dla miejsca zamieszkania (siedziby) kandydata na społecznego opiekuna zabytków.
  2. Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków starosta cofa ustanowienie społecznego opiekuna zabytków, jeżeli opiekun przestał spełniać wymagania określone w art. 102 ust. 3 lub niewłaściwie wykonuje swoje zadania.
  3. O ustanowieniu społecznego opiekuna zabytków lub cofnięciu takiego ustanowienia starosta zawiadamia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
  4. Starosta prowadzi listę społecznych opiekunów zabytków.

Art. 104.

Społeczny opiekun zabytków jest uprawniony do pouczania osób naruszających przepisy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Art. 105.

  1. Osobie fizycznej pełniącej funkcję społecznego opiekuna zabytków starosta wydaje legitymację społecznego opiekuna zabytków, która zawiera jego zdjęcie, imię, nazwisko i miejsce zamieszkania, datę wydania legitymacji oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska, a także stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania legitymacji.
  2. Osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, pełniącej funkcję społecznego opiekuna zabytków, starosta wydaje zaświadczenie, które zawiera informację o nadaniu uprawnień opiekuna, nazwę i siedzibę tej osoby lub jednostki, datę wydania zaświadczenia oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska, a także stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania zaświadczenia.

Art. 106.

  1. Osobom zasłużonym w sprawowaniu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami przyznaje się odznakę „Za opiekę nad zabytkami”.
  2. Odznakę „Za opiekę nad zabytkami” przyznaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z własnej inicjatywy lub na wniosek:
  • ministra;
  • kierownika urzędu centralnego;
  • organu administracji rządowej w województwie;•organu jednostki samorządu terytorialnego;
  • organizacji społecznej, której celem statutowym jest opieka nad zabytkami.
  1. Wnioski o przyznanie odznaki „Za opiekę nad zabytkami” są opiniowane przez Generalnego Konserwatora Zabytków.
  2. Przyznanie odznaki osobie nieposiadającej obywatelstwa polskiego następuje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych.

Art. 107.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania wniosków o przyznanie odznaki „Za opiekę nad zabytkami”, jej wzór rysunkowy i wymiary oraz sposób jej wręczania i noszenia, uwzględniając wzornictwo stosowane w polskiej falerystyce.

Komentarze

Twój komentarz zostanie opublikowany dopiero po zatwierdzeniu przez moderatora.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Polecam jako dobry przykład stronę z Krakowa:
    https://www.bip.krakow.pl/?dok_id=50399

    Są też w BIP WUOZ takie informacje:
    „Obecnie na terytorium województwa opolskiego działają społeczni opiekunowie w mieście Opolu, powiatach kędzierzyńsko-kozielskim, kluczborskim, nyskim i strzeleckim.”

  • Jacek TREICHEL pisze:

    Społeczni Opiekunowie Zabytków – umiejscowienie

    Chciałbym w swoim wystąpieniu poruszyć ważną kwestię dla Społecznych Opiekunów Zabytków (SOZ), a mianowicie kwestię umiejscowienia tychże uprawnień. Jaka jest procedura ustanawiania, doskonale wiemy. Pytanie czy przepisy te są właściwie interpretowane?
    Na swoim przykładzie wiem, że gdy po odebraniu z rak starosty decyzji o ustanowieniu mnie SOZ, w lokalnej prasie pojawił się artykuł pt.: „…został pierwszym społecznym opiekunów zabytków w powiecie”.
    Przeglądając zasoby internetowe można zauważyć, że poszczególni starostowie (równorzędni), kreują w tej kwestii własne byty, czego najlepszym dowodem jest mnogość wzorów legitymacji wydawanych SOZ. Czy jest to właściwe podejście?
    Chcąc wyjaśnić tą kwestię posłużę się przykładem prawa jazdy. Otóż ubiegając się o wydanie tego dokumentu należy wypełnić podobną procedurę jak podczas ubiegania się o uprawnienia SOZ.
    Po pozytywnym zdaniu egzaminu w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, dokumenty kandydata przekazywane są do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta (starostwa), który przesyła drogą elektroniczną dane kierowcy wraz z fotografią i podpisem do Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych w Warszawie. Prawo jazdy odbiera się osobiście z dokumentem potwierdzającym tożsamość w Wydziale Komunikacji. Art. 10 ust. 1 Ustawy o kierujących pojazdami (t. j: Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), wraz z przepisami wykonawczymi stanowi, że prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej.
    Czy wynika z tego, że pojazd można prowadzić jedynie na terenie danego powiatu? Oczywiście, że nie.
    Tu kłania się interpretacja ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Najbliższe prace legislacyjne winne doprecyzować, że uprawnienie SOZ (w myśl ustawy) obowiązuje na terenie całego kraju. Wykaz osób którym nadano to uprawnienie powinien być prowadzony przez ministerstwo właściwe do spraw opieki nad zabytkami. Ono też winno dostarczać starostwom sformalizowane druki dokumentów dla SOZ. Jaki to koszt dla budżetu? Przyjmując, że w okresie roku starostowie wydają ok. 100 decyzji w tej sprawie, koszt wyprodukowania takiej liczby dokumentów potwierdzających zdobyte uprawnienia jest dla budżetu znikomy. Liczbę przyjąłem orientacyjnie. Sądzę, że fakt scedowania obowiązku prowadzenia ewidencji na starostów, skutecznie uniemożliwia podanie aktualnej liczby SOZ.
    Liczę, że spostrzeżenie to spotka się z odpowiedzią przedstawicieli Ministerstwa podczas Kongresu.

    Społeczny opiekun Zabytków
    Instruktor Opieki nad Zabytkami PTTK

    Jacek TREICHEL

  • Czy wiadomo ilu jest społecznych opiekunów zabytków?

    • Stefan Fuglewicz pisze:

      Dobre pytanie. Obawiam się, że tego nikt nie wie. Niedawno pytałem Mazowieckiego Konserwatora Zabytków, czy ma kontakt do Społecznych Opiekunów na podległym mu terenie i może ich powiadomić o Kongresie lub udostępnić listę adresową. Okazało się, że nie ma takiej listy, bazy SOZ. Można odszukać ich wnioski o przyznanie uprawnień i kopie rekomendacji wysłanych do odpowiednich starostów, ale urząd konserwatorski nie wie, czy starostowie uprawnienia im przyznali – bo nie mają obowiązku o tym informować ani WKZ, ani żadnej innej instytucji.
      Być może niektórzy konserwatorzy tę informację jednak zdobyli – jeśli byli zainteresowani współpracą z SOZ. Pewnie też PTTK zna liczbę SOZ, którzy są u nich zrzeszeni.
      Żeby ustalić liczbę SOZ w całej Polsce, trzeba by wysłać zapytania do wszystkich starostów – i czekać, aż wszyscy odpowiedzą.
      Ale, sądząc po sytuacji w Warszawie i na Mazowszu, a także wyrywkowych informacji znalezionych w internecie, Opiekunów jest niewielu. A z tych, którzy dostali legitymacje, część nie jest aktywna, i ta część się zwiększa. W Warszawie był kilka lat temu kurs i wydano bodaj kilkanaście legitymacji, ale w zeszłym roku usłyszałem w Biurze Stołecznego Konserwatora, że z większością nie maja już kontaktu – jeszcze tylko pojedyncze osoby czasem zgłaszają jakieś zagrożenia. Myślę, że ludzie są rozczarowani – zwłaszcza brakiem woli bliższej współpracy ze strony urzędów…